خرید بازی Lara Croft Tomb Raider The Angel of Darkness

معرفی بازی Tomb Raider The Angel of Darkness PS2

Tomb Raider: The Angel of Darkness یک بازی اکشن-ماجراجویی محصول سال ۲۰۰۳ است که توسط Core Design توسعه یافته و توسط Eidos Interactive برای پلی‌استیشن ۲ و مایکروسافت ویندوز منتشر شده است. یک پورت برای مک اواس ده نیز توسط Beenox توسعه داده شده و توسط Aspyr در همان سال منتشر شده است.

Tomb Raider، چطور می‌توانم تو را با سال‌های گذشته مقایسه کنم؟ سال‌های زندگی مشترک ما با هر سال دیگری متفاوت است. ازدواج ما، با تمام پاداش‌ها، هیاهو، هجو و شکست‌هایش، همچنان با عشق... و نفرت تعریف می‌شود. پس از پنج بازی روی پلی‌استیشن و رایانه شخصی، Eidos Interactive و Core Design به ما قول چیز بزرگ بعدی در مجموعه Tomb Raider، Tomb Raider: Angel of Darkness، یک ماجراجویی جدید و سه قسمتی شبیه فیلم را داده‌اند تا نسل بعدی سیستم‌ها را به آینده منتقل کند. و حالا، بالاخره، بازی اینجاست. آیا این نسل از سیستم‌ها را مانند نسل قبلی تعریف می‌کند؟ آیا از سیستم شبکه‌ای دست و پا گیر دیروز رها می‌شود؟ آیا ما را مجذوب و تحت تأثیر قرار می‌دهد، ما را وادار و به حرکت در می‌آورد؟ به سختی.

Tomb Raider: Angel of Darkness یک بازی ماجراجویی آشنا را به گیمرهای پلی‌استیشن ۲ و رایانه شخصی ارائه می‌دهد که مملو از عناصر گیم‌پلی اکتشافی کلاسیک، معماهای کمتر ناامیدکننده، جلوه‌های بصری عالی و حس ارائه عالی است. این بازی حرکات جدید، یک شخصیت قابل بازی جدید و یک راز ناشناخته‌ی وسیع برای حل کردن ارائه می‌دهد.

 خود لارا در تاریکی فرو رفته، مظنون به قتل است و در تله‌ای بسیار بزرگتر از آنچه انتظار دارد گرفتار شده است. هیجان‌انگیزتر این است که او این بار علاوه بر ویژگی‌های فیزیکی انفجاری‌اش، شخصیت، منش و ویژگی‌های دوست‌داشتنی دیگری نیز دارد.

خب، با Tomb Raider: Angel of Darkness چه چیزی به دست آورده‌ایم؟ فصلی تازه که گامی نسبتاً بزرگ برای Core Design است، مطمئناً بازی‌ای که از نظر ظاهری بهتر و متنوع‌تر از نسخه‌های قبلی خود است و احتمالاً در کل از سایر بازی‌های مشابه بهتر است.

 ما همچنین عنوانی داریم که از زمانه بسیار عقب مانده است؛ عنوانی که در میانه تحول گیر کرده و به گیمرها این تصور غیرقابل انکار را می‌دهد که Core Design با حال و آینده‌ی لارا دست و پنجه نرم می‌کند. Angel of Darkness ویژگی‌هایی را که دو بازی اول را بسیار دوست‌داشتنی کرده بود، حفظ می‌کند، اما به طور مشابه بسیاری از، اگر نگوییم همه، همان مکانیک‌ها، تاکتیک‌های گیم‌پلی و مشکلاتی را که این مجموعه را در طول سال‌ها به عقب کشانده بود، حفظ کرده است.

داستان بازی Tomb Raider The Angel of Darkness پلی استیشن 2

در کنار سوپر ماریو ۶۴، سری بازی‌های Tomb Raider ممکن است گیمرها را در سال ۱۹۹۶ با وسعت حرکات سه‌بعدی آشنا کرده باشد، اما هرگز به خاطر هیچ چیز انقلابی چشمگیری در داستان یا توسعه شخصیت شناخته نشده است. لارا تا به امروز با فیزیک بدنی خارق‌العاده‌اش تعریف شده است، که هرگز از شگفت‌زده کردن حتی باهوش‌ترین جراحان پلاستیک دست برنمی‌دارد. فرشته تاریکی با نمایش یکی از بهترین ویژگی‌های جدید خود، با یک داستان جذاب، یک شخصیت واقعی در پشت فیزیک بدنی قدرتمند و مجموعه‌ای از شخصیت‌های جذاب در طول مسیر، این قالب را می‌شکند.

داستان با لارا کرافت، که ظاهراً چند سالی است که پنهان شده است، آغاز می‌شود و با دوست سابقاً محبوبش، پروفسور فون کروی، در آپارتمانش صحبت می‌کند. فون کروی که در پاریس، فرانسه زندگی می‌کند، ماموریتی را برای تحقیق در مورد پنج نقاشی Obscura برای مردی به نام اکهارت می‌پذیرد. این نقاشی‌ها، تصاویر قرن پانزدهم، ظاهراً با جادوی سیاه مرتبط هستند و قدرت ترکیبی آنها قدرتی را تشکیل می‌دهد که گروهی از افراد شهوت‌ران به دنبال آن هستند.

 اما فون کروی و همه افراد مرتبط با او به سرعت و به طرز مرموزی به قتل می‌رسند و چیزی که اوضاع را بدتر می‌کند این است که لارا آنجاست تا شاهد اصابت چند گلوله به سینه فون کروی باشد. آیا او بود که به او شلیک کرد؟ آیا خودکشی بود؟ یا شخص دیگری بود؟ در ابتدا، خانم کرافت به عنوان مجرم معرفی می‌شود. در ادامه بازی، لارا به دنبال تبرئه خود و در عوض یافتن قاتل واقعی و حل معمای خود نقاشی‌ها است.

بدون شک، فرشته تاریکی دراماتیک‌ترین و شبیه‌ترین نمایش Tomb Raider در تاریخ این مجموعه است. بازی مانند یک فیلم اکشن/معمایی است که با هر میان‌پرده جدید، معرفی شخصیت و ورق زدن ورق، آشکار می‌شود. از این نظر، به خوبی انجام شده، ریتم دقیقی دارد و سینمایی است. 

برای یک بازی ماجراجویی با این کیفیت، این نه تنها موجه، بلکه مورد انتظار است. فرشته تاریکی با استفاده از موتور درون بازی و روایتی جذاب که با پیچش‌های جذاب و جالب هدایت می‌شود، به این وعده عمل می‌کند. لارا بالاخره به جای آن شخصیت اکشن ساده گذشته، شخصیت پیدا کرده است. و می‌دانید چیست؟ او عصبانی است! عصبانیت و بی‌صبری او لحن تمام مکالماتش را تعیین می‌کند و بدون شک به او برتری می‌دهد.

گیم‌پلی بازی Tomb Raider The Angel of Darkness پی اس 2

با این حال، وقتی صحبت از گیم‌پلی می‌شود، بازی جدید Core به آرامی در مسیر پر پیچ و خمی قرار می‌گیرد، البته با یک جفت کفش جدید. تغییرات و اصلاحات کافی در مجموعه Tomb Raider وجود دارد که حداقل برای چند ساعت نگرش نیمه پر لیوان را تضمین می‌کند، اما در نهایت هر "اصلاح" مانند یک چسب زخم (به جای گچ) برای استخوان شکسته عمل می‌کند.

بازی Angel of Darkness به شیوه‌ی دست و پا گیر خود، به مشکلاتی که سال‌ها گریبان‌گیر نسخه‌های قبلی بوده است، می‌پردازد. نسخه‌های قدیمی Tomb Raider که به عنوان یک بازی ماجراجویی دقیق و مبتنی بر جدول طراحی شده‌اند، برای رساندن لارا از نقطه A به نقطه B به دقتی ماورایی متکی بوده‌اند. آیتم‌های کوچک، قدرت‌ها، مهمات و مواردی از این دست که زمانی در دشت‌های رنگارنگ بافت‌های وسیع زمین لارا گم می‌شدند، اکنون به سبک Resident Evil می‌درخشند و می‌درخشند تا خود را بیشتر آشکار کنند. یک نماد دست مفید روی صفحه ظاهر می‌شود تا نشان دهد چیزی را پیدا کرده‌اید و این یک تسکین بزرگ است.

برخی از حرکات او آسان‌تر شده است. بازیکنان مجبور نیستند هر بار که می‌خواهند از نردبان، جعبه یا طناب بالا بروند، دکمه‌ای را فشار دهند. در عوض، شخصیت لارا به طور خودکار شیء را تشخیص می‌دهد و از آن بالا می‌رود - حداقل زمانی که دقیقاً آن را هدف قرار داده باشد. همه اینها، در میان موارد دیگر، اصلاحات خوشایندی برای مجموعه‌ای هستند که اساساً در شش سال گذشته بدون تغییر مانده است.

این بار لارا قادر به انجام حرکات بسیار بیشتری است و در نتیجه، حس کنترل هم بهتر و هم بدتر شده است. لارا که قادر به انجام مجموعه‌ای از مانورهای جدید است، ورزشکارتر و متنوع‌تر از همیشه شده است. او اکنون می‌تواند در حالی که آویزان است، از گوشه‌ها عبور کند؛ می‌تواند از نرده‌ها، دروازه‌ها و در امتداد صخره‌های بلند و باریک بالا برود؛ می‌تواند به راحتی از مناطق پایین بیاید و مسافت‌های طولانی بپرد و به لبه‌ی روبرو چنگ بزند و خود را از فاجعه‌ی بزرگی نجات دهد. او می‌تواند روی زانوهایش بنشیند و روی شکمش بخزد. عجیب و غریب.

تمام حرکات جدید به خوبی کار می‌کنند، به جز حرکات بسیار دست و پا گیر و مخفیانه‌ی دیوار. مخفیانه‌ی دیوار واقعاً کار می‌کند، اما به طرز ناشیانه‌ای. انیمیشن طولانی‌تر از حرکت مورد نیاز است و وقتی با دکمه‌ی مخفیانه ترکیب می‌شود، به دیوار می‌چسبد و هر نوع مخفی‌کاری را به یک روال کمدی سه کله‌پوک تبدیل می‌کند.

اما با وجود همه اینها، کنترل لارا تنها چند میلی‌متر پیشرفته‌تر از بازی‌های سری قبلی است و این سخاوتمندانه است. کارهای ساده‌ای مثل باز کردن در و بالا رفتن از پنجره می‌تواند واقعاً طاقت‌فرسا باشد، چون کور به سیستم شبکه‌ای متکی است. و با وجود اینکه چندین ساعت با پریدن و لرزیدن مهارت‌هایم را تقویت کردم، عدم روان بودن لارا، مجموعه حرکات سفت و سخت و تمایل کور به حفظ مکانیک‌های دست و پاگیر و ناشیانه‌ی این مجموعه، واقعاً ناامیدکننده و ناامیدکننده است. به خاطر خدا، سال ۲۰۰۳ است!

تجربه‌ی مبارزه فقط زخم را عمیق‌تر می‌کند. اولاً، مبارزه با اسلحه دقیقاً مانند پنج بازی اول است: هدف‌گیری خودکار فوراً به شما می‌گوید که دشمن از کجا می‌آید و مبارزه در هر بردی به طرز وحشتناکی ضعیف است. اما یخ‌زدگی، مبارزه است. مبارزه‌ی تن به تن جدید، گیج‌کننده است. خب، لارا حالا یک متخصص هنرهای رزمی است و این یک بازی ویدیویی است، بنابراین تعلیق ناباوری من در حال اجرا است.

 اما وقتی کاهش سرعت، همراه با لگدها و مشت‌های کند و قابل توجه اعمال می‌شود، نتیجه فقط زشتیِ حرکت آهسته است، مانند یک زن ۳۰۰ پوندی با بیکینی فرانسوی. فقط دلت می‌خواهد نگاهت را برداری. حتی اگر در طول دعواها کاهش سرعتی وجود نداشته باشد (و درست است، این اتفاق گاهی اوقات می‌افتد)، حملات ساده‌ی یک و دو خسته‌کننده، دست و پا گیر و از نظر طراحی بی‌معنی هستند. خدا به داد همه ما برسد اگر این در نسخه بعدی کاملاً اصلاح نشود.

شکایت‌های من تقریباً تمام شده است، اما واقعاً باید بیشتر غر بزنم. بدون شک، هوش مصنوعی یکی از ضعیف‌ترین هوش‌هایی است که تا به حال دیده‌ام. دشمنان پنهان نمی‌شوند؛ آنها مستقیماً به سمت شما می‌دوند. آنها مقدار باورنکردنی گلوله دریافت می‌کنند و کند و احمق هستند: یک رزومه خوب برای هر آدم بد مسلح. اساساً، آنها هوش مصنوعی نیستند، آنها A.S. هستند -- حماقت مصنوعی. اساساً، این دشمنان هیچ تفاوتی با دشمنان بازی‌های قبلی ندارند. 

در نهایت، غول‌ها. اگر بازی‌های قبلی را انجام داده باشید، می‌دانید که این موجودات چگونه کار می‌کنند. شما در یک میدان نبرد با یک موجود بزرگ و بدجنس گیر می‌افتید، الگوی او را یاد می‌گیرید، می‌پرید، شلیک می‌کنید و آن پرش‌های پرشی فنری را تقویت می‌کنید و از او بیشتر دوام می‌آورید. آنجا بوده‌اید، آن را انجام داده‌اید و به نوعی به چیزی متفاوت امیدوارید.

معماها ترکیبی از قدیمی و جدید هستند. خانم کرافت متوجه می‌شود که صرفاً تغییر این سطح اینجا و آن سطح دیگر کافی نخواهد بود. نکته جالب این است که به عنوان بخشی از مجموعه حرکات جدید لارا، چند عنصر نقش‌آفرینی، مانند افزایش قدرت پا و بازو، به تقویت پیشرفت و حس تکامل لارا کمک می‌کنند. 

آنها به حل معماهای فیزیکی کمک می‌کنند. به عنوان مثال، لارا باید در سطح پشت بام‌های صنعتی از یک لبه به لبه دیگر بپرد، اما او به اندازه کافی قوی نیست. سپس او باید منطقه را کاوش کند، چند جعبه را به اطراف هل دهد تا قدرت پیدا کند و برای عبور از آن به لبه برگردد. تا حدودی جالب است. علاوه بر این، معماها کمی آسان‌تر شده‌اند که به نظر من تا حدودی یک عنصر مثبت است.

به همین ترتیب، حل معماها در اینجا بیشتر شبیه بازی‌های مدرسه‌ای قدیمی‌تر مانند Monkey Island است. در مراحل اولیه پاریس، لارا باید با چندین ساکن محله یهودی‌نشین پاریس صحبت کند، اقلام را مبادله کند، چند ماموریت جمع‌آوری انجام دهد و از طریق مکالمات جالب با آنها اطلاعات جمع کند تا معماها را تکمیل کند. این نوع تنوع، حتی زمانی که سناریوهای واقعاً احمقانه (مانند دویدن لارا از میان موزه لوور) سعی می‌کنند همه آنها را به درون باتلاق بکشند، از کسل‌کننده شدن معماها جلوگیری می‌کند.

 چرا او فقط ماسک‌های گاز را از دشمنان کشته شده‌اش نمی‌گیرد؟ به طور خلاصه، معماها به هیچ وجه به اندازه معماهای Tomb Raider III پیچیده نیستند و متنوع‌تر هستند. اما نیازی به نبوغ نیست تا ببینیم که بسیاری از این معماها را می‌توان به طور منطقی با روش‌های ساده حل کرد، نه بسیاری از معماهای طولانی و خسته‌کننده‌ای که در اینجا ارائه شده‌اند.

گرافیک بازی Tomb Raider The Angel of Darkness سونی 2

اگر بازی‌های قبلی Tomb Raider از نظر بصری کار درستی انجام داده بودند، آن کار نمایش دنیاهای سه‌بعدی عظیم تزئین شده با بافت‌های غنی و معماری قابل توجه بود. فرشته تاریکی همین کارکردها را به خوبی انجام می‌دهد و ویژگی‌های جدیدی به نسل فعلی اضافه می‌کند.

پس از گذر از میان‌پرده‌های سینمایی و سیستم منوی سبک عصر اکتشاف، بازیکنان با دو شهر پاریس و پراگ روبرو می‌شوند که در آن‌ها توجه به ساختار شهر و معماری ساختمان‌ها لذت‌بخش است. موزه عظیم لوور پاریس فوق‌العاده زیبا به نظر می‌رسد، شبکه خیابان‌ها و ساختمان‌های شهر و فاضلاب‌ها، گلخانه‌ها و گورستان‌ها همگی به خوبی ساخته و طراحی شده‌اند. این نوع توجه به جزئیات بدون شک به ایجاد اصالت و حال و هوای بازی‌ای که بر ایجاد تدریجی تعلیق و غافلگیری متکی است، کمک می‌کند.

خود لارا، همانطور که می‌دانید، "تیره‌تر" است. هیکل ساعت شنی او به طور غیرطبیعی بی‌نقص است، با سینه‌های ضد گلوله به اندازه گلوله توپ (فقط شوخی می‌کنم در مورد سینه‌های ضد گلوله)، کمر بی‌اشتهایی و بهترین باسن‌های زایمان در تاریخ بازی. تعداد چندضلعی‌های او چشمگیر است، اگرچه کار بافت روی بدن، صورت و غیره او هنوز بسیار ساده است. مهم‌ترین تغییر این است که او عصبانی است، بنابراین خشم بیشتری نشان می‌دهد و خط چشم راکونی به او می‌دهد که او را، می‌دانید، دمدمی مزاج و طوفانی می‌کند.

طیف جلوه‌های ویژه، افراد Industrial Light and Magic را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد، اما مجموعه‌ای از جلوه‌های بصری جذاب را ایجاد می‌کنند. از انواع مختلف آب (اشکال مایع جیوه‌ای، بافت سطح خوب و گودال‌های آب واقع‌گرایانه) گرفته تا آتش (تاری‌های حرارتی و گودال‌های آتشین رنگارنگ) و جلوه‌های نوری فراوان بازی (سایه‌های زیاد، منابع نور متعدد و بازتاب‌های مؤثر)، Core تنظیمات واقع‌گرایانه‌تر را با جلوه‌های ویژه ترکیب می‌کند تا یک کل کامل ایجاد کند.

صداگذاری و موسیقی بازی Tomb Raider The Angel of Darkness

پاسخ ساده به سوال صدا این است: Lara Croft Tomb Raider The Angel of Darkness یک بازی با موسیقی زیبا، باشکوه با حال و هوا و حس دراماتیک است. در سوی دیگر طیف، جلوه‌های صوتی مینیمالیستی و مجموعه‌ی بامزه‌ی شخصیت‌ها، حس تنوع و حتی عجیب و غریبی را به آن اضافه می‌کنند.

شاید قابل توجه‌ترین نکته در ارکستراسیون، استفاده عالی از بخش سازهای بادی برای تأکید بر درام و تنش باشد. ارکستر سمفونی لندن، به رهبری پیتر رایت (با آهنگسازی مارتین ایورسون و پیتر کانلی)، گروه موسیقی‌ای نیست که بتوان با آن سر و کله زد. نکته‌ی جالب توجه این است که بازیکنان می‌توانند برای لذت بردن از تمام قدرت ارکستر، به بازی با صدای استریو یا دالبی پرو لاجیک ۲ گوش دهند.

در بخش مکالمه، اوضاع از جالب به عجیب تبدیل می‌شود. مکالمات اغلب اجباری هستند. بسیاری از افراد مسیرهای عجیبی را انتخاب می‌کنند. در طول مسیر مکالمه (که اغلب دو تا سه انتخاب را در یک زمان ارائه می‌دهد)، لارا اساساً فرد را در مورد آنچه می‌خواهد متقاعد نکرده است.

 او با اصرار صحبت می‌کند و سپس شما، مانند صحنه‌ی مربوط به خانم مارگو کارویر، متقاعد می‌شوید که انتخاب اشتباهی کرده‌اید. سپس، به نحوی، هوش مصنوعی نظر خود را تغییر می‌دهد و لارا آنچه را که نیاز دارد به دست می‌آورد. به نظر می‌رسد که دیالوگ‌ها اغلب به گونه‌ای تنظیم می‌شوند که صرف نظر از تصمیم بازیکن، به همان نتیجه برسند.

گذشته از مکانیک‌های عجیب مکالمه، شنیدن این بازی که پر از لهجه‌های آمریکایی نیست، اغلب لذت‌بخش است. در بازی فرشته تاریکی، بازیکنان با لهجه‌های فراوانی از انگلیسی گرفته تا پاریسی و چکی مواجه می‌شوند که نشان‌دهنده اصالت اروپایی منحصر به فرد آن است. نکته دیگر در مورد صداها: صدای لارا به طرز فوق‌العاده‌ای به تصویر کشیده شده است (به لطف جونل الیوت)، که دیالوگ‌هایش را با صراحتی تزلزل‌ناپذیر و قدرتی گیرا می‌خواند.

بزرگترین شکایت؟ صداهای متعدد جیغ، ناله و غرغر لارا. به خدا قسم، نمی‌دانم هر بار که جعبه‌ای را هل می‌دادم چند آه از دهانم بیرون می‌آمد. من و پسرم بارها با تقلید از لارا وقتی چیزی را هل می‌داد، می‌خندیدیم و بازی علی‌رغم خودش سرگرم‌کننده می‌شد، زیرا سعی می‌کردیم با وحشتناک‌ترین ناله‌های زنانه‌ای که می‌توانستیم بسازیم، از یکدیگر پیشی بگیریم.

جمع بندی

آخرین محصول Core ارائه‌ای عالی، مجموعه‌ای زیبا از جلوه‌های بصری، موسیقی متن فراگیر و طبق معمول، بازی‌ای پر از کاوش قابل اعتماد، حل معماهای خوب و غافلگیری ارائه می‌دهد. اما تقریباً در تمام زمینه‌هایی که این مجموعه قبلاً ضعیف بود، همچنان ضعیف است. بازی تقریباً در تمام زمینه‌های گیم‌پلی شکست می‌خورد -- کنترل در بهترین حالت ناشیانه و اسفناک است، مبارزه رقت‌انگیز است و پیاده‌سازی مخفی‌کاری کودکانه است -- و فقط عناصر اصلی لارا، کاوش و معماها، دست‌نخورده باقی مانده‌اند. 

 اینها بهبود یافته‌اند، اما با چسب زخم، نه با تفکر واقعاً جدید. بله، حرکات جدید و شخصیت قابل بازی کورتیس ترنت جالب هستند، اما فرشته تاریکی اساساً یک بازی ماجراجویی کمی گسترده‌تر از قبل است که با کنترل وحشتناک، حرکات ناشیانه و سیستم مبارزه احمقانه‌ای همراه است. برای بازی‌ای با چنین شهرت و محبوبیتی، و بازی‌ای که زمانی به خاطر طراحی هوشمند و حرکات سه‌بعدی نوآورانه‌اش شناخته می‌شد، این اضافه شدن جدید ناامیدکننده است، اما تعجب‌آور نیست.

من شخصاً؟ من به این مجموعه احترام می‌گذارم و واقعاً دوست دارم موفق شود، اما این بازیLara Croft Tomb Raider The Angel of Darkness  به هیچ وجه به سطح جاه‌طلبی که از Core Design انتظار داشتم، نزدیک نیست. تقریباً در هر نوبت ناامیدکننده است و اغلب ناامیدکننده است. من عاشق بازی‌های ماجراجویی هستم و همیشه می‌خواستم ببینم که مجموعه Tomb Raider به دوران اوج اولیه خود بازمی‌گردد.

برای طرفداران ماجراجویی، این را با این هشدار توصیه می‌کنم: احتمالاً ناامید خواهید شد، پس آن را در اوقات فراغت خود اجاره کنید. برای طرفداران Tomb Raider، خب، انتظار دارم نتیجه ترکیبی از کسانی باشد که آن را دوست دارند و از آن متنفرند، با توجه به ترکیب عجیب مکانیک‌های وحشتناک و داستان‌سرایی عالی.